Storm!
Wat een dag zeg gisteren. Eerst al aan het twijfelen of je wel moet gaan werken, maar ja, thuiszitten is ook niet wat dus dan toch maar gaan. Flink wat moeite om je auto recht op de weg te houden, mensen die ondanks het rare weer zo'n haast hebben dat ze zigzaggend over de A1 reden...
Toen werken. Of het aan de storm lag, niemand die het weet, maar tot vier keer toe ging het brandalarm af. En dan niet gewoon op een afdeling binnen de kliniek, nee op de buitenafdelingen. En nou had ik de geweldige eer om te moeten lopen op alarm, dus vier keer sprintend door de kliniek. De eerste drie keer kwamen we niet verder dan de portier omdat die al wist dat het vals was, maar de laatste keer stonden we al gezellig met z'n allen binnen voordat iemand door kreeg dat er niks aan de hand was... Pfff, en dan merk je pas hoe slecht het er met je conditie voor staat, de rest van de avond heb ik zitten uitpuffen...
En dan de weg terug naar huis. Een boom over de weg. Maar gelukkig was de hele kliniek op dat moment vrij, dus met vijf á zes man dat ding de berm in gesleept, auto weer in, en weer verder. Tot 50 meter verder, weer een boom! Grrrr... Deze veel groter, dus veel zwaarder, dus geen beweging in te krijgen... Konden we alsnog met z'n allen gezellig omrijden...
Ik was blij toen ik tegen twaalfen eindelijk veilig in m'n bedje lag...
Gedachtenkronkels
Afgelopen tijd heb ik (te) veel alleen thuis gezeten. En dan ga je nadenken. Over dingen die je nog zou willen doen. Over mensen die je mist of over wat mensen voor je betekenen. Over hoe het komt dat je alleen thuis zit. Hoe het komt dat je nog steeds de sportschool niet hebt gebeld terwijl je toch eigenlijk echt wel wilt gaan sporten.
Tegen de buitenwereld speel ik mooi weer, want wat heb ik immers te klagen. Ik heb een geweldige baan, leuke collega's, een fijn eigen huisje, een eigen auto, etc. Maar toch krijg ik steeds vaker het gevoel dat er wat mist. Gewoon, omdat ik niet graag alleen thuis zit. Omdat ik misschien wel meer dan ik wil toegeven haar zo mis. Omdat ik steeds minder begrijp van het hoe nu verder met m'n oude vriendengroepje.
Ik voel me een einzelganger, terwijl ik dat juist zo niet wil zijn. Ik wil graag sporten, maar toch durf ik niet die telefoon te pakken. Ik wil graag meer uitgaan, maar durf niet alleen de kroeg in. Ik voel me alleen, maar wil dat niet toegeven.
Begrijp me niet verkeerd, het is echt niet zo dat ik hier thuis zielig in m'n eentje zit te sippen. Er is genoeg te doen, en weet mezelf goed bezig te houden. Maar het zou zo veel leuker zijn om je vrije dagen door te brengen met vrienden of een lief, in plaats van op die dagen het hele huishouden te doen.
Ach, het is goed om dromen te hebben, maar voorlopig zit ik hier nog wel alleen op de bank denk ik. Dus voor nu toch eerst nog maar een keer de afwas doen, stofzuigen, bed opmaken... 
Roosterwensen
Voor vanavond had ik vrij gevraagd. En zo als dat dan eigenlijk altijd wel gaat, heb ik dat ook gekregen. Want vanmiddag en vanavond hebben we een kleine reunie met ons clubje van de opleiding, gezellig samen ergens wat eten, een borrel en bijkletsen wat er van iedereen is terecht gekomen. Goed geregeld dus zou je zeggen. Bellen ze vanmorgen op met een voorstel: Als je vanavond een late dienst wilt draaien, hoef je zondag je reservedienst niet te werken. Ja ehh, tuurlijk wil ik die zondag graag vrij, maar jullie weten ook waarom ik voor vandaag vrij heb gevraagd dus vind het wat een oneerlijk voorstel. Ohh ehh tja, daar hebben we verder eigenlijk niet naar gekeken. Tja, lekker dan, dus nu wel gewoon een heel weekend werken, maar vanavond wel gezellig met iedereen even de stad in.
Verder gaat alles hier z'n gangetje. Ben inmiddels zo ver dat ik het telefoonnummer van de dichtstbijzijnde sportschool heb opgezocht, nu alleen nog bellen. Verder ben ik opgegeven voor nóg een cursus, dit keer in motiverende gespreksvoering. Met een mooi ingericht aquarium is m'n huisje nu écht af, alleen nog steeds niks kunnen vinden voor aan de muur. Misschien die muur dan toch maar een kleurtje geven.
Het valt me op dat alle nieuwe mensen, al is het maar de kapper, die ik de afgelopen weken tegen ben gekomen gelijk beginnen over het feit of je ook samen woont. Blijkbaar loop ik dus nogal wat achter, maar eerlijk is eerlijk, stiekem vind ik het wel fijn zo in m'n eigen kleine wereldje. Even geen moeilijk gedoe over anderen, heb aan de kronkels in m'n eigen hoofd wel weer even genoeg.
Maar voor nu eerst maar weer gewoon braaf de was ophangen, dweilen, alle kerstkaartjes eindelijk maar dan toch eens opruimen, de administratie een beetje bijwerken, en dan vanmiddag gezellig uit eten.
Een goed begin...
Lang was het nog onzeker wat ik zou gaan doen met oud&nieuw. Want tja, de planning was natuurlijk in eerste instantie om die gewoon gezellig met mijn lief door te gaan brengen. Totdat lief besloot dat ze mijn lief niet meer wou zijn. Inmiddels heb ik me daar bij neer kunnen leggen en zie ik in dat het misschien inderdaad niet was gaan werken...
Maar dan komt het punt dat het oudjaarsdag is. Eerst gewoon werken, en tegen half zes thuis. En dan bedenken wat je eens zou gaan doen. Verre vrienden opzoeken gaat niet, want de volgende ochtend gewoon weer werken. Dan maar de stad in, totdat je hoort dat de meeste kroegen dicht zijn, en dat je voor die wel open zijn kaarten moest hebben á 45 euro. Ook maar niet doen dus. Dan een oude vriendin online. Elkaar ruim een half jaar niet gezien of gesproken, tot het weekend er voor. En dan van haar de uitnodiging krijgen om op haar feestje te komen, omdat ze toch echt niet wou dat ik om twaalf uur alleen thuis zou zitten. Eerst nog wat twijfel, want een beetje raar zou het toch wel zijn. Maar uiteindelijk besloten om toch te gaan, en het was echt leuk om iedereen weer eens te spreken! Met de zelfde mensen het jaar oud gaan als dat je het een jaar geleden begon... En dat er in een jaar dan zo veel kan gebeuren...
Goede voornemens voor het nieuwe jaar heb ik niet, behalve om er volop van te gaan genieten. Alleen, samen, met vrienden... En misschien stiekem toch ook wel om wat minder langs Piet Friet te gaan, beter voor mezelf te zorgen, meer te sporten... De twee jonge dames eindelijk maar dan toch uit te brengen in de sport en kijken hoe ze het er van af brengen... Mezelf nog wat vaker in de kroeg te laten zien...
Ach, het gaat gewoon een geweldig jaar worden! En dat wens ik jullie natuurlijk ook allemaal toe...
Old friends
Het was een rare week... Mensen voor het eerst sinds lange tijd weer gezien terwijl je er eigenlijk van uit ging dat je ze wel nooit meer zou zien... Mensen die uit waren op fun voor een nacht, terwijl ik er misschien toch anders over dacht... Een van je beste dinnetje van de havo, waar je al die jaren niks meer van gehoord hebt, die je opeens toevoegd op hyves... Gesprekken met die ene wel hele vage kerel in de kroeg...
Maar het was toch vooral ook een leuke week! Dat je de kroeg binnen komt lopen, haar ziet zitten, allebei kijkt alsof je spoken ziet, om vervolgens een gezellige avond te hebben... Net alsof al die maanden er tussen er niet geweest zijn... En dat je twee dagen later weer in diezelfde kroeg zit, en dat de ander van wat ooit een trio was binnen komt lopen... En dat je ook met haar weer net als vanouds aan de klets raakt... Maar toch ook wel met de nodige reserves... Dat ze aan het eind van de avond zegt dat ze nog steeds staat achter wat ze toen allemaal gezegd heeft, maar dat ze me ondanks dat wel een prachtmens vind... Dat m'n "date" van die avond dat niet vond kunnen... En dat het bijna uitliep op een flinke ruzie...
Vervolgens de kerst heerlijk rustig doorgebracht bij m'n ouders... Dingen even op een rijtje kunnen zetten, lekker niks doen... En vanaf morgen weer gewoon aan het werk... En dan het nieuwe jaar in... Ik ben benieuwd wat me allemaal te wachten staat...
Volgend jaar beter
2006 is duidelijk niet mijn jaar. Ook al zijn er natuurlijk ook wel positieve dingen gebeurt. Een geweldige baan, met vanaf volgende maand een vast contract. Mijn eigen huisje. Veel en goed contact met m'n collega's.
Maar toch zijn er ook een boel dingen die niet zo zijn gegaan als ik graag zou willen. Gedumpt worden door je beste vrienden op een manier die je de ergste vijand nog niet toewenst. Nog steeds kan ik niet begrijpen wat er die avond allemaal gebeurt is, en waarom ik alles in de schoenen geschoven heb gekregen. Waarschijnlijk is het gewoon makkelijker om een ander in de zeik te nemen dan om eerst eens een kritisch naar jezelf te kijken...
Dan de vele leuke mensen die ik heb leren kennen, maar waarmee om onduidelijke redenen het contact toch iedere keer weer verwaterde...
En dan is er nog de liefde waarvan ik eindelijk dacht dat ik em gevonden had. En misschien had ik het ook wel gevonden, maar was de ander niet bereid om te gevonden te worden. Ik had echt het idee dat we iets geweldigs hadden samen, en dat het voor veel langer dan twee maand zou zijn. Maar als ik nu de "argumenten" hoor waarom dat niet zo kon zijn, begrijp ik er zo ontzettend niks van.
Maar goed, m'n bezoek is er dus ik ga eerst maar eens theeleuten...
Bang...
Soms zijn er van die dagen die achteraf bekenen niet tot de top tien aller tijden zullen behoren. Dagen waarop je gedachten een loopje met je nemen; je rare smsjes gaat sturen, juist naar diegenen waar je het meest om geeft; waarop het lijkt of je alleen op de wereld bent...
Afgelopen weekend had ik zo'n dag. Dat je bij jezelf gaat nadenken 's avonds in bed, en dat de tranen over je wangen rollen. Dat je niet meer weet of dingen nu goed, of juist niet goed zijn. Er ging van alles door m'n hoofd... Was het jaloezie, was het claimen?? Als dat het was, dan zou ik mezelf op dat moment nog in de hoogste boom hebben gehangen... Nee, het was dat ik stiekem ontzettend bang ben... Bang om kapot te maken wat net gemaakt is, bang om te verliezen wat net gevonden was... Ook al ben ik dan het afgelopen jaar in doen en laten een stuk zelfverzekerder geworden, diep van binnen blijk ik nog steeds gewoon een onzeker muisje...
Maar nu zijn we een paar dagen verder, en gaat het eigenlijk wel weer... Af en toe moet ik mezelf gewoon even streng toespreken, mezelf weer bij elkaar rapen, en gewoon weer gaan genieten van het moment... Wat de toekomst zal brengen zien we in de toekomst wel...
En toen kwam er gister de spontane uitnodiging of ik 's avonds mee wou naar een optreden van Muse in Den Bosch. Maar natuurlijk wou ik dat!! Dus ging ik voor twee dagen richting Tilburg, heb ik ontzettend genoten van één van de beste optredens die ik sinds lange tijd heb gezien, heb ik vandaag mee geholpen om een "piratentheater" in te kleuren met mijn kleine grootste vriend, en hebben we ons krom gelachen om alle rare, vreemde liedjes op TV Oranje... Dit zijn de dagen waar ik zo ontzettend van kan genieten, en die ik blijkbaar ook echt even nodig had... Na vandaag zit m'n vakantie er weer op, maar ik heb ook weer helemaal zin om aan de gang te gaan! Laat die laatste maand van het jaar maar komen... En dan heb ik m'n eerste jaar er al weer opzitten bij m'n echte grote-mensen-baan...